Czym jest chelatacja?
Podstawowe kompendium wiedzy

_______________________________

XX i XXI wiek wraz z rozwojem przemysłu przyniosły wiele niekorzystnych zmian w naturalnym środowisku, do którego przedostają się setki ton pyłów, gazów i innych odpadów zawierających metale ciężkie. Skutki tych zmian odbijają się na naszym zdrowiu.

Metale ciężkie, takie jak As – arsen, Cr – chrom, Cd – kadm, Cu – miedź, Ni – nikiel, Pb – ołów, Hg – rtęć, obecne w odpadach przemysłowych, po przedostaniu się do naszego organizmu skutecznie blokują działanie szeregu enzymów i hormonów, w efekcie czego przebieg wielu szlaków metabolicznych zostaje w znacznym stopniu upośledzony. Metale ciężkie działają jak fałszywy klucz do zamka, który nie otwiera drzwi i nie pozwala ich otworzyć prawidłowym kluczem. Chelatacja jest metodą pozwalającą wyciągnąć ten fałszywy klucz i „otworzyć drzwi”, a zatem powrócić do prawidłowego funkcjonowania organizmu.

Nazwa chelatacja wywodzi się od greckiego słowa chele, czyli szczypce (np. kraba, raka). Stosowane podczas leczenia związki chelatujące tak samo mocno łączą jony metali ciężkich, jak szczypce kraba mocno ściskają przeciwnika. Do usuwania metali ciężkich stosuje się kwas wersenowy lub jego pochodne. Kwas wersenowy (angielska nazwa: etylenodiamino-tetraacetic acid = EDTA) jest związkiem nieprzyswajalnym przez organizm i zupełnie nieszkodliwym. Po raz pierwszy użyto go w 1938 roku w USA do leczenia robotników zatrutych ołowiem przy produkcji akumulatorów. Dalsze obserwacje poczynione w Stanach wykazały, że EDTA może wiązać i usuwać z organizmu nie tylko ołów, lecz także inne metale (rtęć, kadm, żelazo, miedź, chrom).

Następnie – w 1957 roku – dokonano bardzo ważnego odkrycia: EDTA działa korzystnie w zaawansowanej miażdżycy tętnic, ponieważ usuwa wapń ze złogów fosfolipidowych i czyni naczynia krwionośne drożnymi. Z Mayo Clinic w USA doniesiono, że chelatowanie jest korzystne dla osób po przebytym udarze mózgu lub zawale serca. Te i inne odkrycia rozszerzyły znacznie zakres stosowania EDTA i sprawiły, że metoda chelatacji zyskała sporą liczbę zwolenników, zarówno wśród lekarzy, jak i osób przewlekle chorych.

W Polsce o chelatacji, jej możliwościach i zaletach dowiedziano się dopiero w 2000 roku, gdy prof. Aleksander Ożarowski – na podstawie poważnego piśmiennictwa medycznego – opublikował własne opracowanie: Sposoby usuwania z organizmu związków toksycznych. Odtruwanie ogólnoustrojowe. Chelatacja. W 2003 roku powołano do życia Polskie Towarzystwo Terapii Chelatowej (PTTCh), zrzeszające obecnie ponad 70 lekarzy stosujących tę terapię.

Jak działa chelatacja?

edtaKiedy płytki miażdżycowe są zlokalizowane w tętnicach wieńcowych, do serca dociera mniej tlenu. Rezultatem tego jest ból dusznicowy. Jeżeli natomiast dochodzi do całkowitego zamknięcia naczynia i tym samym odcięcia dopływu tlenu – powstaje zawał zagrażający życiu. Gdy miażdżyca dotyka naczyń krwionośnych w nogach, tętnice stają się zwężone i stwardniałe (powoduje to kompleksy wapniowo-tłuszczowe nagromadzone w ich ściankach). Krążenie krwi jest wówczas słabe, nogi zimne, a przy chodzeniu występują bolesne kurcze.

Gdy tętnice odżywiające mózg są zmienione miażdżycowo, pojawiają się takie objawy, jak zawroty głowy, kłopoty z pamięcią, krótkotrwałe utraty przytomności, niekiedy objawy porównywalne do zdziecinnienia lub choroby Alzheimera, a czasami udary mózgu. W przypadku nerek, gdy małe tętniczki tego organu okazują się mniej drożne wskutek zmian miażdżycowych, powstaje choroba nadciśnieniowa.

Chelatacja EDTA zmusza organizm do prawidłowej gospodarki wapniem, poprawia przepływ krwi we wszystkich narządach oraz elastyczność naczyń. Niezależnie od działania przeciwmiażdżycowego EDTA usuwa również jony ołowiu, kadmu, glinu, miedzi, żelaza oraz inne metale biorące udział w wytwarzaniu wolnych rodników.

Chelatacja:

 usuwa z organizmu toksyczne metale ciężkie;

 ogranicza powstawanie wolnych rodników tlenowych;

 pomaga wyeliminować ból wieńcowy, poprawia krążenie w naczyniach mózgu i nerek, zmniejsza zaburzenia równowagi, wpływa na normalizację ciśnienia tętniczego krwi, zmniejsza duszność oddechową;

 w chorobie zwanej twardziną skórną (sklerodermią) usuwa nagromadzony w skórze i tkance podskórnej wapń, powodując znaczną poprawę;

 w niektórych przewlekłych chorobach skóry (np. niektóre postacie łuszczycy) podanie EDTA pozwala uzyskać poprawę;

 stwierdzono korzystne działanie chelatacji na cały układ sercowo-naczyniowy powodujące zwiększenie przepływu krwi do wszystkich tkanek organizmu;

 działa przede wszystkim na małe naczynia krwionośne.

Dowody skuteczności

Badania przeprowadzone na 2870 osobach przez kardiologów dr. E. Olszewera i prof. Jamesa P. Cartera, opublikowane w 1988 r., dowodzą skuteczności oraz wszechstronnego działania terapii EDTA. W 76,89% przypadków stwierdzono bardzo wyraźną poprawę, z czego np. u pacjentów z dusznicą bolesną w 16,57% przypadków była ona wyraźna, pomagając w 93,45%. U pacjentów z zaburzeniami krążenia kończyn dolnych dużą poprawę uzyskano u 91%, a nieco mniejszą u 7,6% pacjentów (łącznie 98,6%). W grupie osób, u których stwierdzono zaburzenia krążenia mózgowego, odnotowano poprawę w 54% przypadków.

Największe badania przy użyciu termografu zostały przeprowadzone w Brazylii na grupie 19.167 chorych. Potwierdziły one skuteczność metody w 86% casusów. Również nasze obserwacje potwierdzają wysoką skuteczność terapii chelatowej, o czym świadczą relacje chorych.

Jak przebiega terapia chelatowa?

Terapia chelatowa to nie tylko wlew dożylny roztworu EDTA. W zależności od schorzenia do płynu infuzyjnego dodaje się inne leki i witaminy. Czas podawania jednej kroplówki wynosi od 2,5 do 3 godzin. Wolniejsze tempo przenikania płynu infuzyjnego do krwiobiegu pozytywnie wpływa na ilość wychwyconych metali. Organizm ma bowiem wtedy czas, by z komórek i tkanek metale te dostały się do krwiobiegu i opuściły ustrój.

Kolejność wiązania się EDTA z poszczególnymi metalami jest dobrze zbadana, przy czym w głównej mierze zależy to od jego wartościowości i aktywności chemicznej. EDTA łączy się z toksycznymi metalami (np. rtęć, ołów), gdy więc połączy się w naczyniu krwionośnym z magnezem, a spotka na swojej drodze rtęć, odda magnez, a połączy się z rtęcią. Dlatego właśnie czas przebywania EDTA w krwiobiegu odgrywa tak ważną rolę.

W trakcie trwania terapii konieczne jest uzupełnianie mikroelementów oraz płynów. Zaleca się, aby po wlewie kroplowym wypić dodatkowo około jednego litra płynu, najlepiej wody.

Nad przebiegiem kuracji powinien cały czas czuwać właściwie przygotowany do prowadzenia kuracji lekarz i odpowiednio przeszkolona pielęgniarka.

W niektórych przypadkach w celu spotęgowania efektu leczniczego konieczne jest wprowadzenie diety.

Metale toksyczne a choroby

Badania prowadzone przez Medical Research Institute of Brisbane wykazały, że główną korzyścią, jaka płynie z chelatacji EDTA, jest usuwanie metali ciężki z organizmu. Wykazały one również, że testy krwi i analiza włosów potwierdzają twierdzenie, iż praktycznie każdy człowiek w średnim wieku, żyjący w warunkach współczesnej cywilizacji, ma w organizmie ładunek ołowiu, kadmu, rtęci, glinu i arszeniku. Wszystkie one są szkodliwe i trudne do usunięcia w sposób naturalny.

Ołów wnika to organizmu przez układ oddechowy i pokarmowy. Zjadamy go codziennie w ilości ok. 250 milionowych części grama, z czego 90% ludzki ustrój wydala ze stolcem. Jednak każda ilość ołowiu jest dla nas niekorzystna. Ołów bowiem wywołuje liczne dolegliwości chorobowe. Skutecznie zastępując w tkance kostnej wapń, uszkadza i niszczy czerwone krwinki, enzymy, wątrobę, powoduje utratę apetytu, wywołuje kolki i skurcze z objawami paralitycznymi włącznie, niszczy nerki, podnosi ciśnienie krwi. Kumuluje się również w mózgu, co manifestuje się nerwowością, niewyrównanym temperamentem i zaburzonym zachowaniem. Najbardziej cierpią z tego powodu dzieci, gdyż ich przemiana materii nie ma szansy obronić się przed metalami ciężkimi, w efekcie czego w ich przypadku aż 40% ołowiu pokarmowego trafia do krwi, a przy niedoborze wapnia i fosforu bywa go jeszcze więcej. Przyswajaniu ołowiu sprzyjają wszelkie posty i głodówki, jak również bardzo tłuste pożywienie. Niestety, ołów jest także przekazywany przez ciężarną kobietę płodowi.

Kadm jest bardzo łatwo pobierany przez rośliny, wchłania go także człowiek i zwierzęta. Gromadzi się przede wszystkim w wątrobie i nerkach. Największego spustoszenia dokonuje właśnie w tych ostatnich. Wydalany jest zaledwie w ilości 0,01%, co oznacza, że dopiero po 30 latach zostaje usunięta połowa zgromadzonego kadmu, pod warunkiem, że organizm nie jest narażony na dalsze jego spożywanie. Wchłaniają go również w dużej ilości palacze. Kadm powoduje: zniekształcenie kości, zaburzenia wzrostu, niepłodność, nowotwory i narośla skórne.

Rtęć to trucizna neurotoksyczna. Najbardziej zanieczyszczone nią są produkty spożywcze czerpane z wód: ryby, małże, kraby, glony. Śladowe ilości rtęci gromadzą się najpierw w roślinach wodnych, glonach, planktonie i rybach, które są pożywieniem zwierząt, a za ich pośrednictwem trafiają do organizmu człowieka. Szczególnie niebezpieczne okazują się zatrute ryby. Przy takim szlaku żywieniowym stężenie rtęci może wzrosnąć tysiąckrotnie.

Kolejnym niebezpieczeństwem są plomby amalgamatowe. W wielu krajach zabroniono ich stosowania. Rtęć jest niebezpieczna, gdy zostanie rozlana. Dosyć łatwo paruje i dostaje się do płuc, a stamtąd wraz z krwią bezpośrednio do mózgu. Zatrucie rtęcią powoduje: nadmierną nerwowość, zaburzenia widzenia i świadomości, stany dezorientacji i zagubienia, nagminne zapominanie. Przy poważniejszych zatruciach dochodzi do ciężkiego uszkodzenia mózgu.

Glin (aluminium) stanowi główny składnik folii aluminiowej, która jest używana m.in. do pakowania żywności, to także materiał do produkcji pojemników na dezodoranty, puszek na napoje, konserwy. Glin gromadzi się w mózgu i – w opinii biochemików – może być jedną z przyczyn choroby Alzheimera (postępującej degeneracji tkanki mózgowej). Zatrucie glinem skutkuje zaparciami, poceniem się, nieuzasadnionym osłabieniem. Przedostaniu się glinu do organizmu sprzyja niedobór żelaza.

Czy chelatacja jest bezpieczna?

Ponad 50-letnie doświadczenie, prowadzone badania i prace naukowe wykazały niezbicie, że chelatacja jest całkowicie bezpieczna i nie wywołuje uczulenia. W jednym wlewie kroplowym podaje się 1,5-3,0 g w przeciągu 2,5 do 3 godzin. 95% EDTA jest wydalane przez nerki, a pozostałych 5% przez przewód pokarmowy. Następuje to w ciągu 24 godzin.

Najbardziej skuteczny okazuje się dożylny sposób podawania EDTA. Jak stwierdził prof. A. Ożarowski, ojciec polskiej terapii chelatowej, wprowadzenie EDTA dożylnie musi działać na naczynia, nie ma innych możliwości. Chelatacja doustna nie spełnia tego zadania, gdyż nigdy nie wiadomo do końca, co dzieje się w przewodzie pokarmowym, a ponadto EDTA, wiążąc się tam z mikroelementami, pozbawia organizm ważnych dla prawidłowego funkcjonowania minerałów. Podawanie EDTA doustnie nie tyko nie pomaga, ale – pozbawiając ustrój minerałów – może szkodzić.

Terapię chelatową powinien wdrażać odpowiednio przeszkolony lekarz i pielęgniarka. W Polsce takie szkolenia prowadzi Polskie Towarzystwo Terapii Chelatowej wydając odpowiednie świadectwa, które muszą być aktualizowane na szkoleniach organizowanych przez PTTCh.

Niezbędne badania

Warunkiem zakwalifikowania chorego do terapii chelatowej jest przeprowadzenie właściwych badań. Podstawowe z nich to wywiad z chorymi i pomiary ciśnienia tętniczego krwi. O pozostałych zawsze decyduje lekarz prowadzący terapię chelatową. Inne badania to: EKG, badania laboratoryjne, w tym OB, morfologia, mocz, glukoza, mocznik i kreatynina, czas protrombinowy, cholesterol, homoocysteina i w razie potrzeby klirens kreatyniny. W miarę potrzeby zalecane są badanie RTG, USG i USG-Dopplera.

Działania uboczne

Przy prawidłowo prowadzonej terapii chelatowej zgodnej z metodyką i ustalonymi procedurami nie powinny pojawiać się skutki uboczne. W rzadkich przypadkach, gdy uszkodzone są przytarczyce (np. w czasie operacji tarczycy), może dojść do krótkotrwałego obniżenia poziomu wapnia w surowicy krwi, co manifestuje się bólami i kurczami mięśni. Podane dożylnie lub doustnie preparaty wapnia usuwają tę dolegliwość.

Przeciwwskazania

Jest ich niewiele. Ponieważ 95% EDTA jest wydalane przez nerki, najważniejsze przeciwwskazanie to: ciężka niewydolność nerek, wyniszczająca choroba nowotworowa, w przypadku której zaburzony został cały metabolizm i doszło do uszkodzenia przytarczyc.

Są to przeciwwskazania bezwzględne. Istnieją też inne, które umożliwiają stosowanie terapii chelatowej przy zastosowaniu właściwych środków ostrożności lub dodatkowych leków. W każdym takim przypadku decyzję podejmuje lekarz.

Korzyści z chelatacji

krazenia121. Chorzy z chorobą wieńcową odczuwają ustępowanie bólu wieńcowego. Zdolni są do większego wysiłku. Obserwuje się poprawę w zapisie EKG.

2. Stopy stają się cieplejsze, wzrasta dystans chromania przestankowego, aż do całkowitego ustąpienia. Im więcej pacjenci chodzą, tym szybciej ustaje ból.

3. Ponieważ EDTA jest lekiem przeciwkrzepliwym, zmniejsza się ryzyko powstawania zakrzepów.

4. Podczas wysiłku chorzy lepiej oddychają (zwiększa się ich wydolność oddechowa).

5. Lepsze ukrwienie mózgu powoduje poprawę pamięci i zdolność myślenia. Ustępują zawroty głowy, wzrasta sprawność umysłowa.

6. W wielu przypadkach cofają się niedowłady po udarach (niestety tam, gdzie bezpowrotnie została uszkodzona tkanka mózgowa, poprawa jest niewielka), a kontynuacja leczenie zapobiega powstawaniu nowych udarów.

7. Następuje normalizacja podwyższonego ciśnienia tętniczego krwi.

8. Po 6-8 tygodniach od zakończenia kuracji wzrasta dobre samopoczucie. Proces ten przyspiesza wczesne uzupełnienie mikroelementów i witamin.

9. W wielu przypadkach następuje poprawa wzroku i słuchu.

10. Ustępuje wiele przewlekłych schorzeń skóry, która staje się bardziej jędrna.

11. Zwiększa się wytrzymałość na wysiłek fizyczny.

12. Często ustępują objawy depresji.

13. Znika impotencja i oziębłość płciowa.

14. Według statystyk lekarzy amerykańskich zajmujących się chelatacją od 50 lat, po dwudziestu terapiach wiek biologiczny cofa się o dekadę.

Czy te korzyści się utrzymują?

Z długoletnich obserwacji terapii chelatowej wynika, że maksimum efektów po chelatacji uzyskuje się po 6-8 tygodniach. Trwałe korzyści zależą od zmiany stylu życia i odstąpienia od przyzwyczajeń, które spowodowały powstanie miażdżycy. Prowadzenie higienicznego trybu życia to nie tylko mycie rąk i zaprzestanie palenia tytoniu, lecz przede wszystkim właściwe odżywianie i odpowiednio dozowany wysiłek fizyczny. Niestety wiele osób po ustąpienie objawów chorobowych wraca do poprzedniego stylu życia, palenia papierosów, stresów i dogadzania podniebieniu.

Integralną częścią programu chelatacji jest więc zmiana stylu życiu. Udowodniono np., że palenie tytoniu zmniejsza (do 20%) skuteczność tej metody. Postęp miażdżycy i efekt leczenia niwelują się. Natomiast alkohol (czerwone wino, czy też „dojrzewający alkohol” - koniak, whisky) powinien być spożywany w umiarowych ilościach. Ważna okazuje się też zbilansowana dieta.

Obawy przed chelatacją

Jednym z biochemicznych procesów zachodzących podczas dożylnej terapii chelatowej jest tworzenie kompleksów ze zjonizowanym wapniem w surowicy krwi. Na tej podstawie przeciwnicy chelatacji wysunęli sugestię, że może ona wywołać osteoporozę lub ją pogłębiać. To wniosek błędny.

Osteoporoza nie polega na braku wapnia w organizmie, ale na jego braku w kościach. Warunkiem przeprowadzenia terapii chelatowej jest względna wydolność nerek. Przy niewielkiej wydolności nerek ostrożne prowadzenie chelatacji powoduje lepsze ukrwienie tego narządu i w konsekwencji również one wracają do zdrowia. W każdym przypadku o prowadzeniu kuracji decyduje lekarz po wykonaniu niezbędnych badań w celu ustalenia wydolności nerek.

A oto przykład działania chelatacji w przypadku zmian miażdżycowych. 77-letni pacjent cierpiał na bóle zamostkowe pojawiające się po wysiłku oraz nadciśnienie tętnicze. W 1986 r. przebył zawał mięśnia sercowego. W 2002 r. po wykonaniu koronografii stwierdzono zwężenia tętnic wieńcowych na różnych odcinkach w przedziale 30-70%.

W 2005 r. z powodu narastających dolegliwości pacjent zgłosił się do lekarza prowadzącego terapię chelatową. Po zakończeniu kuracji (czerwiec 2005 r.) jej efektem było ustąpienie dolegliwości sercowych, unormowanie ciśnienia i znaczna poprawa sprawności fizycznej. W lutym 2006 r., czyli po 8 miesiącach po zakończeniu chelatacji, została wykonana kontrolna koronografia, w której nie stwierdzono istotnych zmian miażdżycowych w tętnicach wieńcowych.

Jakie choroby można wyleczyć?

American College for Advancement in Medicine (ACAM), która kształci lekarzy w tej dziedzinie i wydaje im dyplomy, w 1972 roku opracowała pierwsze zasady leczenia chelatacją. Został sporządzony wykaz chorób, w których stosując zgodnie z zasadami terapię chelatową, uzyskuje się dobre wyniki lecznicze. Są to:

 ostre i przewlekłe zatrucia metalami ciężkimi

• choroba wieńcowa

 zaburzenia krążenia obwodowego

 kardiomiopatie

 miażdżyca naczyń mózgu

 powikłania cukrzycy

 stany spastyczne oskrzeli

 sklerodermia i inne kolagenozy

 zaćma, jaskra

 owrzodzenia i żylakowatość podudzi

 zatorowość płuc

 choroba zwyrodnieniowa stawów

 choroba Alzheimera

 przewlekłe zapalenie trzustki

 zaburzenia seksualne.

Liczni autorzy podają, że za pomocą chelatacji leczyli z dobrym skutkiem wiele chorób przewlekłych. Wśród nich wymieniają np. łuszczycę, dmę i stwardnienie rozsiane. Niestety, brak w tej mierze innych danych. Naturalnie na pierwszym miejscu należy wymienić zatrucie metalami ciężkimi, których jest coraz więcej, a które wywołują wiele jeszcze nie zawsze sprecyzowanych objawów chorobowych. Chcąc sprawdzić, czy jest się zatrutym metalami ciężkimi, należy wykonać analizę pierwiastkową włosów. Tą metodą otrzymuje się bardzo precyzyjne wyniki.

Jak długo trwa leczenie?

Zgodnie z doświadczeniem (już 50-letnim) lekarzy amerykańskich podstawowa kuracja to 20 wlewów kroplowych. Po takiej serii wykonuje się badania kontrolne i zaleca się dalszą kurację lub tylko przestrzeganie zasad higienicznego trybu życia (ruch i odżywianie). Niestety większość chorych zgłasza się na leczenie, gdy choroba jest znacznie zaawansowana i już dokonała spustoszeń w organizmie. Dlatego jedna seria zabiegów nie przynosi spodziewanych rezultatów.

W niektórych przypadkach poprawa następuje po kilku kroplówkach, ale bywają przypadki, że dopiero po 30-tu, a czasami, aby uzyskać zdecydowaną poprawę, potrzeba kilkudziesięciu zabiegów (wiele miesięcy leczenia).

Przyczyn takiej reakcji organizmu jest wiele. Niekiedy daje o sobie znać skłonność genetyczna do powstawania miażdżycy, czasami cukrzyca utajona lub zatrucie metalami ciężkimi, a najczęściej różne czynniki kumulują się. Po ustaleniu przyczyny proces zdrowienia pozwalają przyspieszyć odpowiednio dobrane leki. Statystyki podają, że w przypadku choroby wieńcowej sukces osiąga nawet 92%, a w chromaniu przestankowym około 80%. W miażdżycy naczyń mózgu tylko 64%. Inne źródła operują jeszcze większymi wartościami.

Pięć przykazań pacjenta poddanego chelatacji

nosmo11. Stosuj suplementację diety (uzupełnienie mikroelementów).

2. Zwiększ ilość przyjmowanych płynów do 2 litrów dziennie, podczas zabiegu dodatkowo 1 litr. Najlepiej by była to woda mineralna niegazowana o niskiej zawartości sodu.

3. Nie pal papierosów.

4. Stosuj odpowiednio zbilansowaną dietę.

5. Więcej się ruszaj.

Prawidłowe leczenie jest wykonywane przez członków Polskiego Towarzystwa Terapii Chelatowej, którzy posiadają odpowiedni certyfikat gwarantujący właściwą terapię.

_____________________________________

Opracowanie dr. Antoniego Krasickiego sporządzono na podstawie wymienionych w nim osiemnastu pozycji z zagranicznej literatury fachowej.

 

 
 
Powered by JS Network Solutions